HomeErvaringenEen heldere dag op de Christoffelberg

Een heldere dag op de Christoffelberg

Share

Verbaasd nam ik nog maar een slokje water. We staan vlak onder de top van de Christoffelberg en hebben er al een aardige wandeling opzitten, over een bergpad wat je eigenlijk geen bergpad mag noemen. Wandeling is wellicht ook niet het goede woord, want het is vooral klauteren om de top te bereiken.

Omdat tijdens een vakantie een rinkelende wekker iets makkelijker te negeren is, waren we iets later dan de geadviseerde  ‘heel vroeg op de ochtend’ aangekomen bij het Christoffelpark. Tijdens de beklimming van de 375 meter hoge heuvel brandt de zon dan ook al aardig op onze huid. Maar ach, een beetje extra uitdaging is ook niet verkeerd! Het is geen mega inspanning om de hoogste heuvel van Curacao te bedwingen, maar het is zeker een leuke uitdaging. En persoonlijk heb ik soms zo’n prikkel nodig. Dat je behalve bakken in de zon ook nog een beetje actief bezig bent.

Ruim een uur waren we onderweg schat ik, of misschien wel bijna 2 uur. Hoe langer je op Curacao bent, hoe minder je op je horloge kijkt. Het was een heldere dag, dus zo vlak onder de top was het uitzicht al mooi en keken we uit over de hele westelijke punt van het eiland. En met het eerder genoemde flesje in de hand, kwamen ze daar aangestoven uit het niets.

Het groepje, 4 man sterk, komt met ferme passen onze richting op. Een korte begroeting volgt, met aansluitend de soort van retorische vraag “Mooi is het hier hè?”. We kunnen niet anders dan dat beamen en zonder om zich heen te kijken zijn ze ons alweer gepasseerd. Terwijl ik een laatste slokje water neem laat ik het landschap nog even op me inwerken, voordat ook wij onze tocht vervolgen.

Als we een paar minuten later de top bereiken staan de ‘razende 4’ alweer in de startblokken voor de afdaling. Nog snel worden een paar foto’s gemaakt voor ze ons weer passeren en één van de 4 als een wandelende agenda aan een opsomming begint;  “Als we een beetje doorlopen zijn we mooi op tijd in Westpunt. Dan kunnen we daarna nog langs een paar strandjes. En daarna nog even inkopen doen voor de BBQ. Dan kunnen we mooi om 6 uur eten”. Ik besteedde er verder weinig aandacht aan en we wensten elkaar nog een fijn verblijf.

Van bovenaf was het uitzicht nog indrukwekkender. Je ziet als het ware het hele eiland voor je. Van Westpunt tot de diepe inham wat wel de schitterende Santa Martha Baai moet zijn. En in de verte zien we ook Willemstad liggen. De klim was zeker het uitzicht waard en voldaan neem ik plaats op een rotsblok om het landschap rustig op me in te laten werken.

En langzaam dwalen mijn gedachtes op den duur wat af. Ruim een kwartier zitten we nu aan de top en nog steeds geniet ik ervan. Ik moet toch weer aan de ‘razende 4’ denken. Een mooi voorbeeld van een actieve vakantie wellicht? Het is in ieder geval spannender dan 8 dagen op Mambo Beach liggen. Maar toch, ze constateren dat het uitzicht zo mooi is, maar ze vergeten te kijken. De top van de berg wordt niet als een punt gezien om even te genieten of te relaxen. Nee, het wordt puur als een startpunt gezien om zo snel mogelijk beneden te zijn. Uiteraard worden er nog wel snel foto’s genomen, maar waarschijnlijk wordt thuis pas genoten van de schitterende omgeving op de achtergrond.

Steeds vaker gaan we op vakantie om voor even af te zijn van dat gejaagde gevoel. Even ontsnappen aan die westerse ‘altijd druk’-cultuur. Hoe vaker we weg kunnen hoe liever. En hoe meer we zien, hoe beter. Steeds vaker krijg ik het idee dat die westerse mentaliteit zo in ons zit, dat we zelfs in de vakantie nog onszelf voorbij lopen. Even snel een fotootje maken om op Facebook te posten en snel verder naar het volgende fotomoment.

Half wegdromend op de top van de Christoffelberg werd ik me daarvan ineens heel erg bewust. Ik besloot nog zeker een kwartier te blijven zitten, genietend van het uitzicht. En toch ook wel van al die mensen die de top bereikten en na 5 fotominuten de afdaling weer inzetten.

Ga naar boven